زمینه: بیش از نیمی از مرگ های حوالی زایمان را مرگ های داخل رحمی جنین تشکیل می دهند که تعیین علت آن جهت جلوگیری از تکرار در حاملگی های بعدی و دادن اطلاعات مفید به سایر خانواده ها اهمیت دارد.هدف: مطالعه به منظور تعیین علت مرگ داخل رحمی جنین و تعیین سهم هر یک از علل جنینی، جفتی و مادری انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی طی 7 سال (1375 تا 1382) در بیمارستان جواهری تهران بر روی تمام مرگ های داخل رحمی جنین های بیشتر از20 هفته حاملگی انجام شد. با مشاهده پرونده این بیماران متغیرهای مورد نظر بررسی و اطلاعات به دست آمده توسط نرم افزار SPSS 11 و تعیین جدول های فراوانی تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: از 55 مورد مرگ داخل رحمی جنین، علل %42.5 مربوط به جفت و بندناف، %16 جنینی، %14.5 مادری و %27 ناشناخته بود. ناهنجاری های مادرزادی جنین شایع ترین علت شناخته شده بود. شایع ترین علت مادری، ابتلای مادر به دیابت و از علل جفتی، جدا شدگی جفت بود.نتیجه گیری: از آنجا که در %27 موارد علت مرگ جنین نامشخص بود، توصیه می شود کالبد شکافی و سلول شناسی جنین، بررسی عفونت های ویروسی از جمله پاروویروس B19 و در مادران با سابقه مرگ جنین در داخل رحم اندازه گیری آنتی بادی های آنتی فسفولیپید و در تمام زنان حامله در 15 تا20 هفتگی جهت بررسی ناهنجاری های مادرزادی آزمون triple (اندازه گیری آلفافیتوپروتئین، استرایول غیر کونژوگه، HCG) صورت گیرد.

مقدمه: مرگ داخل رحمی جنین که با عدم وجود ضربان قلب بالای هفته 20 حاملگی تعریف می گردد. (1 و 2) و خطری است که همواره بارداری را تهدید می کند. این پدیده علاوه بر تحمل هزینه های فراوان بر خانواده و سیستم بهداشتی جامعه موجب صدمات روحی غیر قابل جبران بر مادران باردار می گردد و حتی می تواند حاملگی های بعدی را نیز تحت شعاع قرار دهد. میزان شیوع مرگ داخل رحمی در سایر کشورها در هفته 22 و بالاتر از 4 تا 20 در هزار تولد گزارش گردیده است، (3 و 4 و 5) در سال های گذشته مطالعاتی در بعضی مراکز درمانی سطح کشور صورت گرفته است. مطالعه حاضر با هدف بررسی فراوانی این پدیده و مقایسه با مطالعات قبلی در بیمارستان دانشگاهی کوثر ارومیه طراحی گردید تا ضمن حصول به آمار علمی در این خصوص علل احتمالی این پدیده را نیز به صورت توصیفی بررسی نماید.مواد و روش کار: مطالعه از نوع توصیفی مقطعی بوده و شامل کلیه بیماران بستری در بیمارستان کوثر در طی سال های 80-79 که بارداری آنها در سن جنینی بیش از 20 هفته حاملگی به علت مرگ داخل رحمی خاتمه یافته است، بوده و ابزار جمع آوری اطلاعات چک لیست می باشد، اطلاعات حاصل با استفاده از نرم افزار SPSS وارد کامپیوتر شده و مورد آنالیز آماری قرار گرفت.نتایج: نتایج حاصل نشان داد که فراوانی مرگ داخل رحمی بیش از 20 هفته (IUFD) در جمعیت مورد مطالعه 33.4 در هزار تولد می باشد. میانگین سنی حاملگی 30.87±5.7 هفته بود. فراوانی مرگ داخل رحمی در بیش از 22 هفته 23.9% بود و 25.2% موارد مرگ داخل رحمی در بین هفته های 36-34 حاملگی بود. از بین عوامل ایجاد کننده پراکلامپسی شایع ترین علت بوده اکثریت مادران باردار که دچار این پدیده شده بودند در گروه سنی 35-18 سال قرار داشتند. در این مطالعه مشخص گردید که در 48.4 درصد از جمعیت مورد مطالعه عوامل شناخته شده در ایجاد IUFD وجود داشته و در 51.6 درصد آنان عوامل ایجاد کننده IUFD ناشناخته بود.بحث و پیشنهادات: مقایسه آمار IUFD در جمعیت مورد مطالعه حاکی از بالا بودن شیوع این پدیده در جامعه می باشد به خصوص رخداد 25.2% موارد IUFD در هفته های 36-34 هفته حاملگی نشان گر عدم کفایت مراقبت های دوران بارداری به خصوص در گروه پر خطر می باشد که پیشنهاد می گردد کیفیت مراقبت های قبل از زایمان و در حین زایمان در این گروه افزایش یابد.

مقدمه: آلودگی مادر با سیتومگالوویروس و پاروویروس B19 میتواند با مرگ داخل رحمی جنین همراه باشد. هدف از این مطالعه مقایسه فراوانی عفونت های سیتومگالوویروس و پاروویروس B19 در جفت در حاملگی با مرگ داخل رحمی و حاملگی نرمال است.روش : این مطالعه به صورت مورد - شاهدی در مراجعه کنندگان به زایشگاه بیمارستان افضلی پور کرمان در سال 1385 انجام شد. افراد مورد مطالعه در دو گروه 70 نفری مورد (مرگ داخل رحمی جنین با سن حاملگی بالای 20 هفته) و شاهد (حاملگی ترم) قرار گرفته و بررسی نمونه ای از جفت از نظر DNA ویروس های سیتومگالوویروس و پاروویروس B19 با روش PCR انجام شد. هم زمان بررسی سرولوژی مادر از نظر آنتی بادهای دو ویروس با روش ایمنوآسی آنزیمی انجام شد.یافته ها: DNA سیتومگالوویروس در نمونه جفتی 44.3 درصد (31 نفر) گروه مورد و 5.7 درصد (4 نفر) گروه شاهد مشاهده شد. (P=0.0001، CI 4.2-32.3 95 درصد، OR 11.6). آنتی بادی های IgG سیتومگالوویروس در 98.6 درصد از زنان دو گروه یافت شد. در گروه مورد در 44.3 درصد (31 نفر) و در گروه شاهد در 5.7 درصد (4 نفر) آنتی بادهای IgM مثبت بود(P=0.0001، CI 4.3-39.95 95 درصد، OR 13.11). DNA پاروویروس B19 در 10 درصد (7 نفر) گروه مورد و 1.4 درصد (1 نفر) گروه شاهد مشاهده گردید. (P=0.06، CI 0.92-64 95 درصد، OR 7.7). در گروه مورد 37.2 درصد (26 نفر) و در گروه شاهد 22.1 درصد (16 نفر) دارای آنتی بادی های IgG بوده و 10 درصد (7 نفر) گروه مورد و 2.9 درصد (2 نفر) از گروه شاهد دارای آنتی بادی های IgM بودند(P=0.16، CI 0.76-18.9 95 درصد، OR 0.16).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد عفونت سیتومگالوویروس ممکن است با افزایش خطر مرگ داخل رحمی جنین همراه باشد. بررسی جفت از نظر DNA ویروس و سرولوژی مادر از نظر آنتی بادی های IgM را می توان برای بررسی تشخیصی علت مرگ داخل رحمی جنین استفاده کرد. عفونت با پاروویروس B19 با افزایش خطر مرگ جنین همراه نبود.

زمینه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی عوامل منجر به مرگ داخل رحمی جنین بر اساس یافته های کلینیکی در بخش زنان بیمارستان طالقانی است.مواد و روشها: در فاصله سالهای 1380-1370 تعداد 200 مورد مرگ داخل رحمی جنین در بیمارستان آیت اله طالقانی بررسی و علل آنها مشخص شد.یافته ها: از تعداد 200 مورد مرگ داخل رحمی جنین 51.7 درصد در سه ماهه دوم و 48.3 درصد در سه ماهه سوم دچار مرگ شده بودند. میانگین سنی مادران 28.4±6.4 سال بود. 66.5 درصد از مادران سابقه 3-1 حاملگی داشتند. 39.6 درصد نفر از مادران سابقه سقط داشتند. سابقه بیماری های زمینه ای مادر در 29.9 درصد وجود داشت. سن جنین به طور متوسط 29.6±6.5 هفته بود. ظاهرا از این تعداد 9.3 درصد ناهنجاری جنینی داشتند. در 2.5 درصد موارد علت مرگ ناشناخته ماند. 56 درصد جنین های مرده پسر، 38.4 درصد دختر و در 5.6 درصد جنین ها جنسیت مشخص نشده بود. هیچگونه مرگ جنینی به علت ناسازگاری خونی وجود نداشت. دکولمان جفت در 6.9 درصد موارد وجود داشت. سابقه مصرف دارو در 20.1 درصد موارد وجود داشت.نییجه گیری: با توجه به اینکه در اکثر موارد جنین های مرده بدون ناهنجاری بودند می توان با مراقبتهای دوران باردادی تا حدودی از عوامل مختلفی که منجر به مرگ جنین می شود پیشگیری کرد.

زمینه و هدف: هدف از این مطالعه ارزیابی علل مرگ و میر پری ناتال در کالبد شکافی جنین های مرده و نوزادان مرده متولد شده بوده است.روش ها: این مطالعه در دوره زمانی 4 ساله در سال های 1378-1382 بر روی کالبدشکافی 74 جنین مرده و نوزاد مرده متولد شده در بخش آسیب شناسی بیمارستان الزهرا (س) اصفهان بر مبنای پروتکل استاندارد شامل بررسی سیستمیک نواحی جمجمه، قفسه صدری و شکم و بررسی های میکروسکوپیک انجام گرفت.یافته ها: علل احتمالی مرگ در 82.4% (61 مورد) از موارد بررسی شده تعیین گردید. ناهنجاری های ساختمانی در 64.8% از موارد (48 مورد) شناسایی شدند. در 10.8% از موارد بررسی (8 مورد) یافته پاتولوﮊیکی مشاهده نگردید. ماسراسیون در 6.75% از موارد بررسی شده (5 مورد) وجود داشت. آسفیکسی و عقب ماندگی رشد داخل رحمی به ترتیب در 18% (13 مورد) و 13.5% (10 مورد) از موارد بررسی شده مشاهده گردید.نتیجه گیری: کالبد شکافی (اتوپسی) پری ناتال از چند نظر اهمیت دارد؛ از جمله تایید تشخیص های قبل از مرگ، شناسایی بیماری های غیرمنتظره، رد علل دیگر مرگ داخل رحمی (احتمالا موارد ارثی). علاوه بر اینها، کالبد شکافی پری ناتال می تواند بهترین ابزار کنترل کیفی برای مراقبت های پزشکی باشد.

زمینه و اهداف: میزان مرگ و میر و موربیدیته دوران پری ناتال، در مبتلایان به محدودیت رشد داخل رحمی جنین (IUGR) ده برابر بیش از نوزادان سالم است. تشخیص صحیح و دقیق IUGR سبب کاهش عوارض و اتخاذ تدابیر درمانی مناسب می شود. معاینه قبل از تولد و سونوگرافی قبل از تولد، از روشهای مرسوم برای غربالگری جنینهای مبتلا به محدودیت رشد دال رحمی هستند که بر اساس مطالعات گوناگون، نسبت به یکدیگر مزایا و معایبی دارند.روش بررسی: در این مطالعه، پرونده های بیماران بستری در بیمارستانهای طالقانی و الزهرای تبریز به طور جداگانه به مدت دوازده ماه بررسی شدند و دقت تشخیصی سونوگرافی قبل از تولد و معاینات بالینی در غربالگری جنینهای مبتلا به محدودیت رشد داخل رحمی، محاسبه شد.یافته ها: در این بررسی به این نتیجه رسیدیم که دقت تشخیصی یک بار سونوگرافی در سه ماهه دوم، تفاوت چندانی با دقت تشخیصی معاینات بالینی قبل از تولد ندارد، اما با انجام دادن دو بار سونوگرافی در سه ماهه دوم و یکبار در سه ماهه سوم، دقت تشیخصی سونوگرافی به صورت چشمگیری افزایش می یابد.نتیجه گیری: برای تشخیص IUGR و اتخاذ تدابیر درمانی لازم و پرهیز از اقدامات غیرلازم و بی فاید، ضروری است که حداقل دو بار سونوگرافی، یکی در سه ماهه دوم و دیگری در سه ماهه سوم، انجام شود تا بتوان به نحو چشمگیر از میزان مرگ و میر و موربیدیته دوران پری ناتال کاست.

سابقه و هدف مرگ داخل رحمی جنین نه تنها یک فاجعه برای خانواده ها محسوب می شود بلکه یکی از مهمترین عوارض حاملگی نیز می باشد. عوامل مهم مادری، جنینی و جفتی می توانند منجر به مرده زایی گردند. هدف از این مطالعه بررسی فراوانی علل و فاکتورهای مرتبط با مرده زایی در شهرستان بابل بوده است. مواد و روش ها در این مطالعه توصیفی– مقطعی، طی یک دوره یکساله کلیه مادرانی که با تشخیص مرگ داخل رحمی جنین در بیمارستان شهید یحیی نژاد بابل بستری شده بودند وارد مطالعه شدند. پس از بررسی پرونده بیماران، اطلاعات مادری، جفتی و جنینی در فرم های تهیه شده ثبت گردیدند. سپس داده هایبه دست آمده با کمک نرم افزار آماری v18 SPSS و با استفاده از آنالیز های توصیفی، مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها در مجموع 6979 زایمان در بیمارستان یحیی نژاد صورت گرفت که از میان این تعداد، 68 مورد مرگ داخل رحمی گزارش گردید. میزان مرده زایی 7/9 در 1000 تولد بود. بیشترین فراوانی آن در مادران با گروه سنی 34-20 سال دیده شد. لیبر غیر طبیعی، مکونیوم جنینی و آنومالی های جنینی، از جمله علل مرده زایی بودند. نتیجه گیری شناسایی علل و عوامل پیشگویی کننده مرگ داخل رحمی جنین مشکل است. با این حال، با مشاوره مراقبت صحیح و موثر غربالگری و تشخیص به موقع مشکلات مادر و جنین، ارزیابی دقیق زنان باردار با سابقه مرگ داخل رحمی جنین و مشکلات مشابه در دوران بارداری وزایمان می توان بروز مرگ جنین را کاهش داد.

زمینه و هدف: در کشورهای درحال توسعه مرگ داخل رحمی جنین به عنوان یکی از شاخص های نامطلوب تولد تلقی می شود. در حال حاضر نقش سن مادر در بروز مرگ داخل رحمی جنین مشخص نشده است. تحقیق حاضر به بررسی ارتباط دوز پاسخ سن مادر در بروز مرگ داخل رحمی جنین می پردازد. روش بررسی: مطالعه حاضر توصیفی _ تحلیلی از نوع هم گروهی گذشته نگر است که از خرداد الی تیر 1403 اطلاعات مربوط به 2951 مادر باردار با سن بارداری 22 هفته و بیشتر که در طی سال های 1401 و 1402 در بیمارستان شریعتی بستری و ختم بارداری شده بودند، جمع آوری گردید. داده ها با استفاده از فرم اکسل محقق ساخته از دفاتر ثبت زایمان بیمارستان اخذ گردید که شامل عوامل جمعیت شناختی مربوط به مادر، سوابق طبی و مامایی مادر و عوامل جنینی بود. یافته ها: از تعداد 3292 تولد ثبت شده، 122 مورد تولد جنین مرده ثبت شده بود. هیچ یک از سوابق طبی و مامایی در دو گروه زنده زا و مرگ داخل رحمی جنین تفاوت آماری معنی داری نداشته است. نتایج به دست آمده از آنالیز دوز پاسخ نشان داد که خطر بروز مرگ داخل رحمی جنین با بالا رفتن سن مادر افزایش نمی یابد (263/0 = P). نتیجه گیری: مرگ داخل رحمی جنین به عنوان شاخصی از کیفیت مراقبت های دوران بارداری و زایمان است. بر اساس نتایج به دست آمده، در صورت ارائه مناسب مراقبت های دوران بارداری، افزایش سن مادر به عنوان یک فاکتور در مرگ داخل رحمی جنین مؤثر نیست.

بارداری واقعی مسرت بخش و هیجان انگیز بوده و یکی از شیرین ترین وقایع دوران زندگی یک زن به شمار می آید. در دوران بارداری اتفاقات مهمی رخ می دهد که یکی از مهم ترین آن ها مرگ داخل رحمی جنین می باشد. این مساله پس از هفته بیستم بارداری و در 1% از بارداری های یک قلو اتفاق می افتد. با وجود استفاده از روش های جدید در سال های اخیر، هنوز علت بیش از 50-12% از مرگ های داخل رحمی جنین شناخته نشده است. در این پژوهش مورد ـ شاهدی که جهت تعیین عوامل خطرزای مرگ داخل رحمی جنین انجام شد، اطلاعات در 2 گروه مورد (مرگ داخل رحمی جنین) و شاهد (تولد زنده) از پرونده های موجود در بخش مدارک پزشکی طی سال های 1380-1376 استخراج شد و در برگه ثبت موارد که شامل 3 بخش عامل مادرزادی، جنینی، جفتی و بندناف بود ثبت گردید. تعداد نمونه های گروه مورد 1288 زن با تولد جنین مرده 20 هفته و بیش تر یا وزن تولد 500 گرم و بیش تر بود که در فاصله زمانی ذکر شده در مراکز بهداشتی درمانی زایمان کرده بودند (این تعداد با روش سرشماری به دست آمد). در گروه شاهد 3887 زن با تولد نوزاد زنده قرار داشتند که به طور تصادفی ساده از بین متولدین همان ماه و همان روز انتخاب شده بودند. اطلاعات به مدت 3 ماه از اول آبان ماه تا پایان دی ماه جمع آوری گردید. آنالیز رگرسیون لجستیک و نسبت های شانس به دست آمده نشان داد که از بین متغیرهای مختلفی که در 2 گروه دارای اختلاف  معنی داری بودند، تعداد بارداری(024/0=P)، تعداد سقط (012/0=P)، زایمان مشکل (041/0=P)، ناهنجاری های جنینی(0001/0=P)، دیسترس تنفسی جنین(003/0=P)، هیدروآمینوس(001/0=P)، گره حقیقی بند ناف(002/0=P)، پایین افتادن بند ناف(002/0=P) و پیچیده شدن بند ناف به دور گردن جنین(016/0=P)، از عوامل خطرزای مرگ داخل رحمی جنین می باشند. بر اساس یافته های این پژوهش و مطالعه گزارش های زیادی که در این مورد وجود دارند، شناسایی علل و عوامل پیش گیری کننده مرگ داخل رحمی جنین مشکل است اما با مشاوره، مراقبت صحیح و موثر، غربال گری و تشخیص به موقع مشکلات مادر و جنین، ارزیابی دقیق زنان باردار با سابقه مرگ داخل رحمی جنین و مشکلات مشابه در دوران بارداری و زایمان، می توان بروز مرگ جنین را کاهش داد. با توجه به مطالب ذکر شده توصیه می شود در مراکز بهداشتی ـ درمانی با بررسی همه جانبه و دقیق مادران باردار و آگاه کردن آن ها از اهمیت معاینات دوره ای و منظم که با برگزاری کلاس های آموزشی امکان پذیر است و نیز برگزاری کلاس های آموزشی برای کارکنان، این افراد را با موارد خطر آشنا کرد و بر اقدامات پیش گیری کننده تاکید نمود.